در روز ۲۷ ماه رجب که حضرت به سن ۴۰سالگی رسیده بود.(به روایت امام حسن عسگری(ع))چون خداوند متعال دل او را بهترین دلها و خاشع تر،مطیع تر وبزرگ تر از همه دلها یافت.پس جبرئیل فرود آمد وبازوی حضرت را تکان داد وگفت:((ای محمد بخوان)) فرمود:((چه بخوانم؟))گفت: ((اقرا باسم ربگ الذی خلق**خلق الانسان من علق))

یعنی بخوان به نام پرودگارت که تو راخلق کرده،انسان را از علق ایجاد کرده است.پس وحی ها ی خدا را به او رسانید.

چون ملائکه رفتند وحضرت از کوه پایین آمد، انوار جلال او را فرا گرفته بود.که هیچ کس نمی توانست به حضرت نگاه کند وبر هر درخت ، گیاه وسنگ می گذشت بر آن حضرت سجده می کردند وبه زبان فصیح می گفتند: ((السلام علیک یا نبی الله الاسلام علیک یا رسول الله)).

چون داخل خانه رفت از شعاع خورشید جمالش خانه منور گشت.خدیجه گفت :((ای محمد(ص)،این چه نوری است که در تو مشاهده میکنم؟)) فرمود:این نور پیغمبری است،بگو ((لا اله ال الله محمد رسول الله)).خدیجه گفت: ((سالهاست که من پیغمبری تو رامیدانم)).پس شهادت گفت وبه آن حضرت ایمان آورد.